Mateusz von Lichtenstein-Iontz - właściwy człowiek na właściwym miejscu

V38rZON8.png

instytucja.png

Kontynuując misję edukacyjną Sclavińskiego Instytutu Historycznego, pragniemy z dumą poinformować o ukończeniu prac nad artykułem poświęconym Markizowi Mateuszowi von Lichtenstein-Iontzowi, byłemu prezydentowi Rzeczpospolitej Sclavińskiej. Artykuł ten jest kolejnym z serii opisujących najwybitniejszych Sclavińczyków. Publikacja poniższego wykazu jest możliwa dzięki doskonale zachowanym źródłom archiwalnych zgromadzonym w archiwach Sclavińskiego Instytutu Historycznego. . Zapraszamy do zapoznania się z poniższą lekturą, jakże ważną z punktu widzenia historii Sclavinii.

Mateusz von Lichtenstein-Iontz - właściwy człowiek na właściwym miejscu

Mateusz von Lichtenstein-Iontz do Rzeczpospolitej Sclavińskiej przybył 22 maja 2007 roku i powszechnie uznawany jest za jednego z najwybitniejszych Sclavińczyków w historii. Świadczyć o tym może chociażby obecność w Alei Zasłużonych Konsulatu Sclavinii, a także szereg licznych odznaczeń sclavińskich jak również tych sarmackich. Od samego początku swojego wirtualnego życia przejawiał olbrzymi talent polityczny oraz zmysł organizacyjny. Swoje pierwsze kroki w polityce stawiał w jednej z największych i najbardziej znanych partii sclavińskich okresu istnienia Rzeczpospolitej Sclavińskiej – Radykalnemu Ugrupowaniu Zmian w Państwie, która została założona przez Guedesa de Limę w celu przejęcia rządów z rąk Partii Konserwatywnej. Praktycznie z marszu objął stanowisko wiceprzewodniczącego partii, choć wynikało to z wcześniejszej znajomości z Guedesem de Limą. Prosarmackie nastawienie Radykalnego Ugrupowania Zmian w Państwie i w efekcie zwycięstwo w wyborach parlamentarnych do Sejmu II kadencji (6 czerwca 2007 r. – 16 lipca 2007 r.) pozwoliło mu stać się posłem. Kariera Mateusza von Lichtensteina-Iontza nabrała rozpędu. Wraz z końcem prezydentury Michała Stoyałowskiego, w dniu 7 lipca 2007 roku objął urząd Ministra Oświaty, który pełnił do 12 października 2007 roku. Okres ten należy uznać za niezwykle owocny. Mateusz von Lichtenstein-Iontz zainicjował budowę Narodowej Galerii Sclavińskiej oraz Biblioteki Narodowej w Eldoracie. Od 9 sierpnia 2007 roku awansował również w hierarchii Radykalnego Ugrupowania Zmian w Państwie, obejmując stanowisko przewodniczącego ówcześnie największego bloku politycznego w Rzeczpospolitej Sclavińskiej.

Przełomową datą dla kariery politycznej Mateusza von Lichtensteina-Iontza był dzień 11 października 2007 roku. W wyniku narastających napięć społecznych, będących następstwem wrześniowego kryzysu politycznego w kontrowersyjnych okolicznościach ustąpił prezydent Guedes de Lima. Tego samego dnia cytując wypowiedź Mateusza von Lichtensteina-Iontza: „W tym czasie zająłem pałac prezydencki, a także przyjąłem tytuł tymczasowego prezydenta. Chwilę potem mianowałem rząd tymczasowy. Razem opanowaliśmy sytuację i wprowadziliśmy względną normalność”. Wkrótce po tym wydarzeniu w wyborach prezydenckich pokonał Aarona Rozmana von Lichtensteina. Zaprzysiężony na prezydenta w dniu 21 października 2007 roku swój urząd pełnił przez dwie kadencje, do dnia 20 kwietnia 2008 roku. Prezydenturę Mateusza von Lichtensteina-Iontza możemy z perspektywy czasu oceniać w samych superlatywnych. To właśnie w tym czasie Rzeczpospolita Sclavińska stała się perłą w Koronie Księstwa Sarmacji, przyciągając do zamieszkania na sclavińskich ziemiach wielu prominentnych Sarmatów, m. in. późniejszego Księcia Daniela Chojnackiego. Mateusz von Lichtenstein-Iontz był również pomysłodawcą i założycielem Unii Centro-Demokratycznej, partii która miała zastąpić skompromitowane Radykalne Ugrupowanie Zmian w Państwie.

Po zakończonej prezydenturze z powodzeniem zasiadał w Sejmie VII kadencji (5 maja 2008 r. – 12 lipca 2008 r.), a także VIII kadencji (12 lipca 2008 r. – 29 września 2008 r.). Nie słabnące zaufanie publiczne względem Mateusza von Lichtensteina-Iontza zaowocowało objęciem posady Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w III rządzie Marszałka-Premiera Guedesa de Limy, a także w obu rządach Michała Augusta Staropodlaskiego (27 sierpnia 2008 r. – 10 listopada 2008 r.). Wszechstronne umiejętności pozwoliły mu również pełnić funkcję Ministra Skarbu w rządach Marszałków-Premierów Stanisława Gertalda oraz Piotra von Thorn-Cetnarovicha (23 kwietnia 2008 r. – 22 sierpnia 2008 r.). Kariera polityczna Mateusza von Lichtensteina-Iontza nie ograniczała się tylko i wyłącznie do Rzeczpospolitej Sclavińskiej. Umiejętności i doświadczenie polityczne pozwoliły mu dostać się do Izby Poselskiej Księstwa Sarmacji XXIV kadencji, gdzie objął stanowisko Marszałka Izby Poselskiej. Aktywność Mateusza von Lichtensteina-Iontza nie pozostawała zachwiana, aż do momentu połączenia Rzeczpospolitej Sclavińskiej z Królestwem Trizondalu w lutym 2009 roku. Wraz z Aaronem Rozmanem von Lichtensteinem, Piotrem von Thorn-Cetnarovichem oraz Michałem Augustem Staropodlaskim zdecydowali wówczas o opuszczeniu swojej wirtualnej ojczyzny i osiedleniu się na terytorium Królestwa Baridas. Emigracja przez większość narodu sclavińskiego w owym czasie została negatywnie odebrana. Wynikało to w głównej mierze z trudnej sytuacji społeczno-politycznej w jakiej znalazł się departament sclaviński po powstaniu Rzeczpospolitej Sclavinii i Trizondalu. Późniejsze lata to okres słabnącej aktywności, aż do całkowitej realiozy Mateusza von Lichtenstein-Iontza.

Do aktywności na terytorium Księstwa Sarmacji powrócił w styczniu 2014 roku, kiedy to z powrotem osiedlił się w swoim rodzinnym Eldoracie. Tym razem już w Konsulacie, a nie Rzeczpospolitej. Doświadczenie oraz zapał do pracy bardzo szybko zostały spożytkowane. Od 31 stycznia 2014 roku do 6 kwietnia 2014 roku Mateusz von Lichtenstein-Iontz pełnił funkcję Przewodniczącego Izby Obywatelskiej oraz Marszałka Kapituły Konsulatu Sclavinii. Bezcennym z dzisiejszego punktu widzenia się wydaje jego wkład w budowę I Konsulatu Sclavinii. Tytułowany Markizem Księstwa Sarmacji. Odznaczony Medalem Odrodzenia Księstwa Sarmacji, Brązowym Medalem za długoletnią służbę, Medalem Rocznicowym Złotym, Medalem Koronacyjnym z Mitrą Jego Książęcej Mości Michała Feliksa, a także Medalem Koronacyjnym Jego Książęcej Mości Daniela Łukasza. Mecenas Kultury. Odznaczony Sclavińskim Orderem Zasług Cywilnych I klasy, a także Sclavińskim Brązowym Medalem Aktywności i Brązowym Medalem Orderu Biurokratów. Wybitny Sclavińczyk.

instytucja.png
Dotacje
1 000,00 lt
Dotychczasowi donatorzy: Cudzoziemiec, Tytus Aureliusz-Chojnacki.
Serduszka
6 802,00 lt
Ten artykuł lubią: Yennefer von Witcher, Ignacy Urban de Ruth, Thimoteus ik Hohentsolern, Sławomir von Hohenzollern-Wikidajło, Roland Heach-Romański, Alfred Fabian von Tehen-Dżek, Laurẽt Gedeon I, Arcadio Norbert dal Deliart-Wissener, Mustafa Owski, Cudzoziemiec, David de Hoenhaim.
Komentarze
Roland Heach-Romański
To się nazywa "człowiek dobrej roboty". W sensie... i autor i bohater artykułu. Cieszy mnie wzmożona aktywność SIH w ostatnim czasie. Jak widać, nie wszystko miałkie, co się publikuje :)
Odpowiedz Permalink
Ignacy Urban de Ruth
Nie wszystko, choć SIH jest coraz bardziej osamotniony.
Odpowiedz Permalink
Guedes de Lima
Bardzo dziękuję za ciepłe słowa. Oczywiście w najbliższych tygodniach można spodziewać się kolejnych publikacji SIH-u.
Odpowiedz Permalink
Mustafa Owski
Oj szkoda ze Mateusz nie działa szkoda.
Odpowiedz Permalink

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.