Dwór Książęcy, Tomasz Ivo Hugo, 11.01.2017 r. o 12:48
Dzień Pamięci Narodowej

Artykuł został oznaczony jako Artykuł na Medal.
Śmierć, to smutny początek. Początek życia bez tych, których zabrakło. Początek radzenia sobie bez bliskiej osoby. Początek szukania powodów uśmiechu, gdy tylko łzy w oczach się tłoczą. Mówią, że śmierć to także nowy początek dla zmarłego – że gdzieś zaczyna nową drogę. Ale rzadko to jest pocieszeniem dla tych, którzy pozostali na ziemskim padole.

Dziś obchodzimy najsmutniejsze święto w Sarmacji. Dzień Pamięci Narodowej. Jakakolwiek strata w mikronacjach, nawet całych mikronacji, nie jest tak dotkliwa jak realna śmierć. Niby ten real nie istnieje, a jednak ma na nas, czasem ogromny wpływ. A gdy ktoś umiera, dostajemy od reala niczym obuchem w głowę.

Gdy myślimy o śmierci, zazwyczaj ogarnia nas smutek, przypominamy sobie pustkę, którą gdzieś w nas utworzyła śmierć bliskich. Przychodzi refleksja – że zmarły jeszcze tyle mógł zrobić, że razem tylu rzeczy nie zdążyliśmy razem zrobić, wreszcie że i nas kiedyś to spotka.

Jednak, gdy dziś będziecie się pochylali nad utratą bliskich osób, znajomych… proszę Was, żebyście się także uśmiechnęli. Uśmiechnijcie się przypominając sobie dobre, wesołe chwile, które udało się Wam spędzić z tymi, których wśród nas już nie ma. Uśmiechnijcie się przypominając sobie to, co uczynili dla Was, dla naszej społeczności.

W dniu dzisiejszym, flagi państwowe przed Pałacem Książęcym i w całym Grodzisku zostały opuszczone do połowy. Jeśli mogę, to proszę także władze Samorządów o uczynienie podobnego gestu, drobnego, ale jakże wymownego w takim dniu.

Cześć ich pamięci!
Dotacje
1 500,00 lt
Dotychczasowi donatorzy: Fryderyk von Hohenzollern, Guedes de Lima, Kamil Warior von Vincis-Kazakov.
Serduszka
9 334,00 lt
Ten artykuł lubią: Fryderyk von Hohenzollern, Vanderlei Bouboulina-à-la-Triste, Teodozjusz Azoramath-Arped, Guedes de Lima, Bartłomiej Czapka, Julian Fer at Atera, Rihanna Aureliuš-Sedrovski, Kamil Warior von Vincis-Kazakov, Eradl Adrien Marcus Pius da Firenza, Laurẽt Gedeon I, Jack von Horn, Sorcha Raven, Adam Jerzy Piastowski.
Komentarze
Robert Fryderyk
Powinienem dać dotację, serce i w ogóle... ale nie chcę by ktoś to negatywnie odebrał. W tym artykule nie o serca chodzi, Książę zrozumie.

Jest ono dla mnie podwójnie ważne... nie tylko dlatego, że wspominam ludzi, którzy od nas odeszli a których realnie znałem... ale dlatego, że wspominam tę, na cześć przybycia której do Sarmacji, a której realna śmierć była powodem do jego ustanowienia... Bartek był wspaniała osobą, to co go spotkało to niesprawiedliwość skrajna. Nie pogodziłem się z tym i ... po prostu po ludzku jest mi dziś od rana strasznie smutno.

Mirth — Damian Konieczny, który również od nas już odszedł... był człowiekiem nietuzinkowym. Oni wszyscy byli.

Cześć ich pamięci!
Odpowiedz Permalink
Fryderyk von Hohenzollern
Dałem dotacje i serce, z tego powodu iż pamięć jest najważniejsza. Pamięć, tworzy historię, historia tworzy człowieka. Pomimo że nie znałem prywatnie czy osobiście ludzi którzy pożegnali się z życiem, a działali w Księstwie Sarmacji. To składam im hołd, nie za to jakimi byli osobowościami, lecz za ich wkład, pracę na rzecz Księstwa Sarmacji, i zaangażowanie. Ponieważ bez ich poświęcenia i wytrwałości, Rzeczpospolita Sarmacji nie była by, tym czym dzisiaj jest!
Odpowiedz Permalink
Vanderlei Bouboulina-à-la-Triste
.
Odpowiedz Permalink
Julian Fer at Atera
.
Odpowiedz Permalink
Guedes de Lima
Wyjątkowy dzień dla całego Księstwa Sarmacji.
Odpowiedz Permalink
Heweliusz Popow-Chojnacki
Śmierć — doskonale przez nas znana, teoretycznie na jej temat wiemy wszystko; mówimy, iż to jest to nieoderwalna część życia i wydaje nam się tak bliska, jednak gdy dotyka ona naszych bliskich osób, które znaliśmy, lubiliśmy i kochaliśmy, śmierć wydaje nam się taka tajemnicza, taka niepojęta, a także taka niesprawiedliwa.

Nie możemy przejść obojętnie wobec tych, których śmierć nam zabrała. Także i w życiu realnym jak i życiu mikronacyjnym. Piękne przemowy są dobre, ale nie o to tutaj chodzi. Chodzi o pamięć — rzecz dużo ważniejszą i cenniejszą od wszelkich zniczy, przemówień, marszów itd. „Nie umiera ten kto trwa w sercach i pamięci naszej”. Pamiętamy!
Odpowiedz Permalink
Eradl Adrien Marcus Pius da Firenza
Wszystko co ma początek ma też koniec... niestety, jest to przykre ale też nieuniknione. Tak długo jak pamięć nas nie zawodzi tak długo będziemy żyć.
Odpowiedz Permalink
Paulus Buddus
Requiescat in pace
Odpowiedz Permalink

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.