Rezerwat
R2KojTeh.jpg

Klimat

Klimat Rezerwatu charakteryzuje się dużą zmiennością stanów pogodowych, dość surowymi warunkami termicznymi (średnia temp. lipca wynosi 16°C, a stycznia - 3,5°C), dużą liczbą dni pochmurnych i mglistych, częstymi i obfitymi opadami atmosferycznymi (średnio ok. 660 mm rocznie), późną wiosną, krótkim latem, długą przeważnie pogodną jesienią i obfitą w opady zimą. Lato trwa 76 dni, zima natomiast 105 dni (pokrywa śnieżna utrzymuje się przez 90 dni). Okres wegetacji jest stosunkowo krótki i wynosi 200-210 dni.

Świat zwierzęcy

Najlepiej zbadaną fauną Parku są ptaki oraz owady. Dotychczas odnotowano 135 gatunków ptaków lęgowych w tym 77 gniazdujących z całą pewnością, pozostałe - prawdopodobnie (uważa się, że ich gniazdowanie jest możliwe). Jednym z najcenniejszych elementów są tracze (szlachar i nurogęś) oraz sowa włochatka.

Płazów stwierdzono w Parku 10 gatunków, a gadów 5 gatunków (w tym coraz rzadszą żmiję zygzakowatą). Znajomość ichtiofauny jest znikoma.

Ssaki Rezerwatu są również poznane niedostatecznie: przybliżony spis obejmuje 43 gatunków (w tym 10 gat. nietoperzy).

Szata roślinna

Flora naczyniowa Rezerwatu w wyniku bardzo dużej różnorodności występujących tu siedlisk jest bardzo zróżnicowana i bogata w gatunki oraz zbiorowiska. Szacowana jest na 700-800 gatunków .

Stosunkowo późne odlesienie, umiarkowana antropopresja i ekstensywny sposób gospodarowania przyczyniły się do zachowania stosunkowo wysokiego stopnia naturalności flory tego obszaru. Regionalny i lokalny klimat wpływa na występowanie specyficznej flory, wyróżniającej się udziałem gatunków górskich i podgórskich (np. tojad dzióbaty, podrzeń żebrowiec, skrzyp olbrzymi, kokoryczka okółkowa, kozłek bzowy, przetacznik górski, dąbrówka piramidalna, manna gajowa, niezapominajka leśna) oraz reliktów lodowcowych (np. modrzewnica zwyczajna, mącznica lekarska, bażyna czarna, bagno zwyczajne, grzybienie północne, wielosił błękitny).

Na liście roślin prawnie chronionych, zagrożonych wyginięciem i rzadkich wyszczególniono 43 to gatunki objęte ochroną całkowitą.

Znaczna część zbiorowisk leśnych jest naturalna lub nieznacznie zmieniona.

Również przeważająca cześć roślinności torfowiskowej i szuwarowo-bagiennej oraz wodnej to zbiorowiska naturalne lub nieznacznie zmienione.

Zbiorowiska półnaturalne tworzą łąki i pastwiska, oraz rzadkie wrzosowiska i murawy. Do roślinności synantropijnej należą zbiorowiska ruderalne oraz zbiorowiska chwastów polnych.

Obszary morenowe porastają lasy bukowe lub lasy z dominacją buka w drzewostanie. Na wysoczyznach morenowych najczęściej rośnie las bukowo-dębowy, a na stokach wzgórz moreny czołowej i rynien polodowcowych żyzna lub kwaśna buczyna niżowa.

Na wielu obszarach leśnych Rezerwatu w miejsce dawnych lasów liściastych wprowadzone zostały bory sosnowe oraz świerki. Piaski sandrowe są porośnięte borami sosnowymi, najczęściej świeżymi.

Na dużych torfowiskach rozwinął się bór bagienny i brzezina bagienna. Są to zespoły leśne, które zasiedliły w drodze sukcesji wtórnej torfowiska odwadniane przez człowieka.

Do najcenniejszych zespołów roślinności leśnej należą, występujące lokalnie i na bardzo małej powierzchni, zbiorowiska buczyny storczykowej i źródliskowe łęgi - podgórski jesionowy oraz jesionowo-olszowy.

Specyficzną cechą lasów Rezerwatu jest znikomy udział przestrzenny lasów grądowych (dębowo-bukowo-grabowe) oraz olsowych (olchowe lub olchowo-jesionowe).

Szatę roślinną wyróżnia jej bogactwo jakościowe i różnorodność ekologiczna wynikająca z naturalnego urozmaicenia siedlisk, co stanowi o jej wielkiej wartości. Dotychczas stwierdzono na obszarze Rezerwatu 111 zespołów i zbiorowisk roślinnych.

Smocze drzewa, których liście stanowią przysmak Onyksus draconis, czyli czarnych smoków znajdziecie w artykule Dragon Arberes - smocze drzewa Gideny.

n15i1y7P.jpg
foto. Smocze drzewa na zboczach Gór Solskich.

Czystek gideński (Cistus gidenum), roślina występująca w okolicach Gideny. Jej korzeń działa przeciwzapalnie w dawkach 0,600-0,800 g oraz może łagodzić bóle reumatyczne. Działania niepożądane: Może powodować biegunki i wymioty. Roślinę opisała Carmen Laurent w artykule: Teutońska Akademia Medyczna — Zioła lecznicze.

166mjjob.jpg
foto. Czystek gideński.

W większości opracowano na podstawie materiałów archiwalnych udostępnionych przez byłego Burmistrza Gideny Wielmożną Wicehrabinę Margeritę von Dark oraz materiałów własnych i odnalezionych w archiwach Gideny.

Na terenach miasta Gideny znajdują się dwa jeziora: Baris i Ordo oraz wyspa Enghals (Wąska Szyja) miedzy nimi wraz z kanałami.